در    همين    ماه     مبارك   ،   رمضان                  بعد     از     اعياد    بزرگ  شعبان*

پای     منبر      در    دهات     خودمان                  حرف  شيخی  من  گرفتم  از دهان

                                                     ***
حرف شيخ اين بود كه ای هان مسلمين                 ماه  رحمت  ماه رمْضان** مسلمين

از چنين  ماهی   شد   ايران   مسلمين                 بهترين   شهر   مسلمان  مسلمين

                                                     ***
ماه    خردی    بی    تناول   سر  كنيد                  شيطنت    را   با   تجاهل  خر كنيد

گوش   كفار    از      تباهل      كر كنيد                 دوری از مطرب،  می و مل،شر كنيد

                                                     ***
ختم   حرفش    شد   سلام   بر رسول                 از   پسش   آل محمد   شد شمول

بعد   از   آن:         "عجل فرج ابن بتول"                گشتم از وصف چنين  شيخی خجول

                                                     ***
چون    كه     او   از   منبرش  آمد بزير                   در   ميان آنم   جماعت  خرد  و  پير

چون  يكی   ببر   گرسنه   تشنه  شير                   خوردش  او نان و كباب و آب و سير

                                                     ***
گفتمش ای شيخ بی دين اين چراست                  خورده ای نان و كباب و دوغ و ماست

ماه   روزه   ماه   رحمت پس كجاست                   اين عمل نقض سخن های شماست

                                                     ***
شيخك   ريشو   به   من   گفتا    ببند                   آن   دهان   بی   قزن  قفلی  و  بند

بر   زدی   در  اين سخن ها  همه گند                   قيمت   بسته   دهانت   گشته  چند

                                                     ***
اين كه می بينی كه من نان خورده ام                    روزه   را   از    كار    روزم     برده ام

گشته   چون   بار   مرض  بر  گرده ام                    حرف   تو    گردانده    دل    آزرده ام

                                                     ***
گر  كه   من   روزه   بگيرم   هم  كنون                   گشنه   گردم   من   و  افتم در جنون

گردم   از   دين    مسلمانی      برون                   چشم   من   را   پرده ای  گيرد ز خون

                                                     ***
گشنگی   درد   بدی  بوده  و  هست                    چون   خماری   از  برای  فرد    مست

چون   فراغ   بچه  و  انگشت  شست                    همچو  درد  طوطی  در  بند  و  بست

                                                     ***
گفتمش  كا  اصل  روزه    گشنگيست                    ثوب  و  اجرش  در  ميان  تشنگيست

پس  اطاعت  از  خدا  در  بند  چيست                     آن  يكی  فرد   بگير    روزه   كيست

                                                     ***
شيخ   ملا   از    غذا   و  آب  و    نان                     پاسخم   گفتا   كه   نصف   مردمان

با   همين   عذر    قبول   اندر    جهان                    می خورندی   روزه   را   با  دل  جان

                                                     ***
گر    نبندی    آن   دهان   پر   ز   شر                     گر    نگردی   تو   خفه   يابوی    خر

می كنم   گوش  تو  را   با  جفته   كر                     می زنم   مشتی   بروی   فرق  سر

                                                     ***
من چو فی المجلس خفه گشتم و سرد                 لال  و  لرزان  گشتمی   از  ترس  درد

شيخ  گنده   همره   مردان   به     گرد                 ترك   مجلس    كردش   او  رنگ   زرد

                                                     ***
كردم   از   فرياد   او   خود    را    خراب                اين   سوال   بی   جواب   اين    جناب

اين   قلم   ، اين  كاغذ  و  اين هم كتاب                پس  دهيد  بر  اين  سوال  من   جواب

                                                     ***
كا  كنون  گر  تن  درستی  در  تن است                پس  چرا  اين  راه  مردان  و  زن  است

با    بهانه    روزه    نگرفتن   فن   است                يا   كه   اين ها خار چشمان من  است


          

                                                                                                          ايرج

*و**:شعبان به فتح عين و رمضان به جزم ميم تلفظ میم گردند

+ نوشته شده در  پنجشنبه ۱۳۸۹/۰۶/۱۱ساعت 15:45  توسط عادل  |